De Stichting Karate Nederland (SKN) is opgericht in 1996 en heeft als doel het bevorderen van het karate als sport, als zelfverdediging en als recreatiebeoefening. De oprichters hadden een organisatie voor ogen die de belangen moest gaan behartigen voor alle aangesloten scholen, verenigingen en individuele karateka’s. Dit wordt onder andere gestalte gegeven door het organiseren van toernooien, het opleiden van karateleraren en scheidsrechters.
De stijl Karate-Jitsu. Als wij karate-jitsu vertalen uit het Japans staat er: kara=leeg, te=hand, jitsu=krijgskunst. Als we dat op goed Nederlands zeggen, is dat de krijgskunst met lege handen of nog beter de ongewapende vechtkunst. Binnen dit kader valt dus alles, zolang het maar ongewapend vechten is. De SKN beoefent een stijl, waarin bij lagere banden de stoten, slagen, schoppen en trappen de belangrijkste technieken zijn, zoals dat ook bij andere stijlen wordt onderwezen. Hoe hoger men komt hoe meer er ook getraind wordt met bevrijdingen, wurgingen, klemmen en werptechnieken, dit allemaal uit karate achtige situaties. Ook de oorspronkelijke kata en de jiyu kumite {wedstrijdvechten} komen ruimschoot aanbod.
Hiervoor dient de examenkandidaat 2 partners mee te nemen. Tijdens het onderdeel randori dienen zowel de examenkandidaat als beide
partners handbeschermers, scheen/wreefbeschermers, een tok en een gebitsbeschermer te dragen.
Het eigen werkstuk voor derde dan en hoger dient voor aanvang van het examen in drievoud en op schrift
bij de examencommissie te worden ingeleverd.
Tijdens het technisch examen, het eigen werkstuk uitgezonderd, dienen de kandidaten technieken te
demonstreren zoals deze staan beschreven in de dan-exameneisen zoals deze op het betreffende moment
gelden.
